Ο θεσμικός εμπαιγμός του Μητσοτάκη: Με το Σύνταγμα στα μέτρα του επιχειρεί να κρύψει τη χρεοκοπία της χώρας

Η κυβέρνηση καταθέτει εσπευσμένα πρόταση Συνταγματικής Αναθεώρησης, στήνοντας ένα επικοινωνιακό σόου «εκσυγχρονισμού» για να αποπροσανατολίσει την κοινωνία – Οι τολμηρές δήθεν τομές που προστατεύουν το πολιτικό σύστημα και παραδίδουν την παιδεία στα ιδιωτικά συμφέροντα...

Σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αλλάξει την πολιτική ατζέντα και να διασώσει το καταρρέον προφίλ του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιστρατεύει το βαρύ πυροβολικό του θεσμικού αποπροσανατολισμού. Με μια πανηγυρική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι η Νέα Δημοκρατία καταθέτει στη Βουλή την πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, βαφτίζοντας το κείμενο ως έναν δήθεν «Οδικό Χάρτη που εκσυγχρονίζει τη δημόσια ζωή».

Στην πραγματικότητα, πίσω από τις βαρύγδουπες εκφράσεις περί «μεγάλων μεταρρυθμίσεων» και «αντιμετώπισης παθογενειών», κρύβεται μια μεθοδευμένη επιχείρηση αναβάπτισης του καθεστώτος. Το Μαξίμου επιχειρεί να εμφανιστεί ως εγγυητής του μέλλοντος, την ίδια ώρα που η καθημερινότητα των πολιτών συνθλίβεται από την ακρίβεια και τη διαφθορά.
Οι «τομές» της υποκρισίας και το ξεπούλημα της Παιδείας

Η εισήγηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας περιλαμβάνει μια σειρά από ρυθμίσεις που πλασάρονται ως δήθεν ώριμα αιτήματα της κοινωνίας, ενώ στην πραγματικότητα εξυπηρετούν συγκεκριμένες ιδεολογικές εμμονές και επιχειρηματικά ντίλ. Ο Μητσοτάκης προκλητικά υπόσχεται αλλαγή του άρθρου περί ευθύνης υπουργών και εμπλοκή των δικαστών στην ηγεσία της Δικαιοσύνης, προσποιούμενος ότι ενδιαφέρεται για τη διαφάνεια, τη στιγμή που το σύστημά του έχει απαξιώσει κάθε έννοια κράτους δικαίου.

Την ίδια στιγμή, η πρόταση προβλέπει τη δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για την πλήρη εμπορευματοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης και το χτύπημα της δημόσιας παιδείας. Παράλληλα, εισάγεται η επέκταση της επιστολικής ψήφου σε όλους τους εκλογείς, μια κίνηση που εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις μικροκομματικές σκοπιμότητες και τον έλεγχο της εκλογικής διαδικασίας, ενώ η σύνδεση της μονιμότητας στο Δημόσιο με την αξιολόγηση χρησιμοποιείται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους εργαζομένους.
Το παραμύθι του 2030 και η φυγή από την πραγματικότητα

Ο πρωθυπουργός ολοκληρώνει το θεσμικό του αφήγημα θέτοντας ως ορόσημο το έτος 2030, με το πρόσχημα της συμπλήρωσης 200 ετών από την επίσημη συγκρότηση του ελληνικού κράτους, καλώντας τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις να συμμετάσχουν στη διαδικασία αντί να απέχουν.



Αυτή η φυγή προς το μέλλον αποτελεί μνημείο πολιτικού αμοραλισμού. Η επίκληση της κλιματικής κρίσης, της προσιτής στέγης και της Τεχνητής Νοημοσύνης στο νέο Σύνταγμα, την ώρα που η χώρα καίγεται κάθε καλοκαίρι, τα ενοίκια είναι απλησίαστα και οι υποδομές καταρρέουν, συνιστά τον απόλυτο εμπαιγμό. Ο Μητσοτάκης ζητά από τον ελληνικό λαό να ασχοληθεί με έναν «σύγχρονο Καταστατικό Χάρτη» για να ξεχάσει το μπάχαλο του παρόντος, όμως οι μάσκες έχουν πέσει και η θεσμική αυτή μεθόδευση θα επιστρέψει ως μπούμερανγκ στο Μαξίμου.

https://periodista.gr/